احمد مقدسی، رئیس انجمن صنفی گاوداران استان تهران به خبرگزاری دانشجویان گفته که “به دلیل سیاست هایی مبنی بر واردات بی رویه شیرخشک خارجی و واردات قاچاق و رسمی گوشت منجمد قرمز، صنعت دامپروری ضربه سنگینی خورده است.”

به گفته آقای مقدسی، “از چهار هزار و ۶۰۰ واحد دامی در استان تهران، دوهزار و ۱۸۰ واحد دامی فعال است و بقیه تعطیل شده اند.”

رئیس انجمن صنفی گاوداران گفته که “به دلیل مقرون به صرفه نبودن تولید شیر و هزینه بالای تولید آن ۴۰ درصد از تولید شیر کاسته شده است.

علاوه بر کاهش تولید شیر، دولت بابت یارانه ها ۲۸۰ میلیارد تومان به صنایع و کارخانجات لبنیات بدهکار است و تا به حال مدیران صنایع و کارخانجات لبنیات به دری زده اند اما نتوانسته اند طلب خود را وصول کنند.

پیش از این صاحبان صنایع لبنی چندین بار در اعتراض به طلب های معوقه خود در مقابل وزارت صنعت، معدن و تجارت و مجلس تجمع کرده بودند و وزارت صنعت، معدن و تجارت برای حل مشکل قول مساعد داده بود.

اما فرویدن احمدی قائم مقام وزیر صنعت وزیر صنعت معدن و تجارت امروز شنبه پنجم شهریور به خبرگزاری فارس گفت که”باید این اعتبار به ما واگذار شود تا بتوانیم آن را پرداخت کنیم، ما که نمی توانیم پول تولید کنیم.”

او گفت که مطالبات سال گذشته کارخانجات در ردیف بودجه وزارت بازرگانی نیست و باید معاونت برنامه ریزی و نظارت راهبردی ریاست جمهوری فکری برای آن بکند.

بدهی کلان دولت به شرکت های تولید لبنیات

اتحادیه تولیدکنندگان محصولات لبنی می گوید که کارخانجات لبنی حدود ۱۴۰ میلیارد تومان بابت شیر یارانه ای توزیعی در سال گذشته طلب دارد و با مطالبات امسال در مجموع ۲۸۰ میلیارد تومان از دولت طلبکار است.

وزارت صنعت، معدن و تجارت می گوید که تا سال گذشته در لایحه بودجه، ردیفی برای یارانه در نظر گرفته می شد در حالی که امسال بعد از حذف یارانه ها، ستاد هدفمندی یارانه ها مسئول است و باید این پول را بپردازد.

این بدهی کلان دولت به صنایع لبنیات مربوط به یارانه شیر است که دولت پیش از اجرای قانون هدفمند کردن یارانه ها، برای تعدیل قیمت شیر به کارخانه های لبنی پرداخت می کرد.

در پی اجرای برنامه حذف یارانه ها، قیمت هر لیتر شیر که تا تیرماه امسال ۳۵۰ تومان بود به ۶۰۰ تومان در هر لیتر افزایش یافت ولی کارخانجات و صنایع لبنیات و دامداران می گویند که هزینه تولید شیر بسیار بیشتر از این است.

سیروس روستا رئیس هیات مدیره اتحادیه مرکزی دامداران به خبرگزاری دانشجویان گفته که قیمت علوفه به یکباره افزایش پیدا کرده و در فاصله یک هفته هر کیلو جو با ۱۴۰ تومان افزایش به ۴۷۵ تومان و هر کیلو ذرت با ۷۰ تومان افزایش به کیلویی ۵۵۰ تومان رسیده است.

دولت به شدت قیمت شیر و محصولات لبنی را تحت کنترل دارد و سازمان تعزیرات حکومتی برای قیمت آن نظارت می کند در حالی که به گفته آقای روستا “طی چهار سال اخیر قیمت خرید شیر از دامداران ثابت بوده اما قیمت خوراک و علوفه دام بدون هیچ نظارتی به صورت روز افزون رو به افزایش است.”

آقای روستا می گوید که از سال گذشته به دلیل عدم حمایت از تولید، کنترل بازار فروش محصولات از یک طرف و آزاد بودن قیمت خوراک دام و علوفه از طرف دیگر، دامداری های کشور را به سمت “ورشکستگی” سوق داده است.

اکنون هم واحدها و شرکت های تولید لبنیات و هم دامداران با مشکل مواجه شده اند و احمد مقدسی رئیس انجمن صنفی گاوداران تهران می گوید که اگر مسئولان مربوط می خواهند مردم ارزان بخورند، باید یارانه بدهند نه این که هزینه ارزان خوردن مصرف کننده از جیب تولید تامین شود.

این‌ها حرف‌های یکی از بیماران سرگردان در داروخانه‌های سطح شهر است که با مشکل تهیه داروی خارجی مواجه هستند. در حالی که طبق گفته کار‌شناسان، ۹۵ درصد داروهای مورد نیاز بیماران در داخل کشور تولید می‌شوند اما باز هم مصرف‌کنندگان به‌خصوص افراد مبتلا به بیماری‌های خاص یا ناراحتی‌های قلبی، مصرف داروهای خارجی را ترجیح می‌دهند.

داروهای خارجی پرطرف‌دارترند
دکتر طاهره سماوات، متخصص قلب و عروق و دارای مدرک مدیریت عالی بهداشت (MPh) از دانشگاه تهران، با تأکید بر لزوم کارآزمایی داروهای داخلی گفت، تاکنون هیچ تحقیقی درباره مقایسه کیفیت داروهای خارجی و داخلی انجام نشده است و تنها مرکز تحقیقات دانشگاه علوم پزشکی اصفهان دست به یکسری آزمایش‌ها زده که البته این آزمایش‌ها نیز کامل نبوده‌اند.
دکتر سماوات در گفت‌و‌گو با سینا گفت: «مردم، بیشتر بر استفاده از داروهای خارجی تاکید دارند. گرایش مردم به مصرف دارو‌های خارجی هم دلایل متعددی دارد که توصیه پزشک و تجربه خود بیمار از جمله این دلایل هستند.»
وی در رابطه با دلیل توصیه داروهای خارجی به بیماران توسط پزشکان گفت: «داروهایی مانند پلاویکس از نظر کیفیت و اثر‌بخشی با نمونه داخلی قابل مقایسه نیستند، از طرفی در اغلب موارد داروهای خارجی علاوه بر تاثیر‌گذاری بیشتر، عوارض جانبی کمتری نیز دارند؛ به عنوان مثال عوارض پوستی ناشی از مصرف برخی از داروهای داخلی در چند بیمار مشاهده شده که در نمونه خارجی آن، چنین مشکلی وجود نداشته است.

وی دلیل پایین‌بودن کیفیت نمونه‌های داخلی برخی دارو‌ها را، عدم نظارت بر دز ماده موثره در آن‌ها حدس زد و افزود برخی از داروهای تولید داخل از نظر مواد تشکیل‌دهنده با نمونه خارجی و حتی با دیگر داروهای تولید داخل یکسان نیستند و این امر اثربخشی یکسان دارو‌ها را دچار شبهه می‌کند. اما متأسفانه تاکنون نظارت خوبی در این مورد صورت نگرفته است.

مواد اولیه نامرغوب، مشکل داروهای داخلی
دکتر عبدالحسینی، متخصص داروسازی درباره علل گرایش مردم به داروهای خارجی گفت: «زمانی بیمار سراغ داروی خارجی می‌رود که پزشکش مصرف این دارو‌ها را توصیه کرده باشد و یا خود بیمار مدتی از داروی ایرانی استفاده کرده و اثر درمانی لازم را نگرفته باشد و تصمیم بگیرد دارو را عوض کند.»

وی همچنین گفت: «سواد داروسازهای ایرانی از داروسازهای کشورهای صادر‌کننده دارو، کمتر نیست. از نظر تکنولوژی هم فکر نمی‌کنم صنایع دارویی ما اختلاف چندانی با صنایع دارو‌سازی دنیا داشته باشند؛ اما آنچه که بر تفاوت کیفیت برخی دارو‌ها تأثیرمی‌گذارد، مواد اولیه‌ای است که برای ساخت دارو‌ها استفاده می‌شود. معمولا اگر در ساخت داروها از مواد اولیه اروپایی و با کیفیت، استفاده شود دارو‌ها با کیفیت خوب و تاثیر‎گذاری مشابه نمونه خارجی آن تولید می‌شوند اما اگر از مواد اولیه چینی و هندی استفاده شود که من فکر می‌کنم این اتفاق می‌افتد، به طبع افت کیفیت خواهیم داشت و در نتیجه کیفیت داروهای آلمانی یا انگلیسی بالا‌تر خواهند بود.»

وی با اشاره به اینکه داروهای خارجی از نظر قیمت، تفاوت فاحشی با داروهای داخلی دارند گفت، به علت استفاده از مواد اولیه گران‌قیمت و بالا‌بودن هزینه واردات و تعرفه‌های تعین‌شده برای داروهای خارجی، تفاوت قیمت این دارو‌ها با نمونه‌های داخلی بسیار چشمگیر است و این تفاوت به‌ویژه در مورد داروهای خاص و داروهای تکمیلی، بیشتر دیده می‌شود.

وی یکی دیگر از علل گرانی داروهای خارجی را سیاست‌های دولت برای تقویت بازار داروهای داخلی خواند و افزود اگر قیمت‌های داروهای داخلی و خارجی برابر یا حتی نزدیک باشند، داروهای داخلی فروش نخواهند رفت بنابراین مناسب‌تر بودن قیمت داروهای داخلی، کمک زیادی به فروش آن‌ها می‌کند.
منبع :سلامت نیوز

شورای امنیت قرار است در این باره جلسه ای تشکیل دهد

احمد خورشیدی در گفت‌وگو با خبرنگار «فرارو» پیرامون ماهیت جریان موسوم به انحرافی اصولگریان گفت: «در هر مرحله‌ای از مراحل انقلاب بحث انحراف وجود داشته و تا آخر هم وجود خواهد بود.»

وی افزود: «همیشه انحراف از یک جریان حق به وجود می‌آید به این معنا که وقتی عده ای در درون یک جریانی نفوذ می‌کنند و می‌خواهند آن را به چپ و راست ببرند، می‌گویند که انحراف به وجود آمده است. این مساله در جریان اصولگرایی هم وجود داشته و دارد و خواهد داشت.»

این حامی سابق دولت با بیان اینکه در چند ماه گذشته علایم انحراف دیده شده، گفت: «مطمئن باشید که این جریان یک جریان انحرافی است که با تدبیر حضرت آقا و بصیرت مردم و نخبگان، سرکوب شده و به نظر من کارشان تمام است و هر چه قدر هم که ظرف چند روز گذشته رنگ عوض کردند و مصاحبه‌هایی به طرفداری ظاهری از ولایت فقیه انجام دادند ثمر نداشته و آنها شناخته شده‌اند.»

خورشیدی با تاکید بر اینکه کار این جریان تمام شده است، گفت: «هرچند که این جریان در آینده ممکن است دنبال مجلس، ریاست جمهوری و شوراها باشند ولی یقین بدانید که موفق نخواهند شد.»

این عضو ارشد ستاد انتخاباتی محمود احمدی‌نژاد در سال ۸۴، پا گذاشتن روی ولی فعلی و نوید دادن به ظهور امام زمان که زمان ظهورش را کسی نمی‌داند را از جمله عقاید جریان موسوم به انحرافی نامید و گفت: «اینها را همان آقایی که می‌گوید قرن بیست و یکم قرن ظهور است و برای ظهور امام زمان وقت تعیین می‌کند، می‌گوید. اینها بر خلاف روایات و احادیث مسلم است.»

وی با اشاره به بازداشت تعدادی از افرادی که گفته می‌شود از اعضای اصلی این جریان هستند، گفت: «این افراد مطالب زیادی را گفته‌اند. مدیر این جریان هم مشخص است که کیست. مطمئن باشید که با اینها برخورد خواهد شد چرا که عدم برخورد با اینها مساوی است با انحراف از انقلاب.»

پدر داماد محمود احمدی‌نژاد در این باره که گفته می‌شود شخصی به نام عباس غفاری که متهم به جن گیری است با برخی از نزدیکان رئیس جمهور در ارتباط بوده‌ است، گفت: «بعید می‌دانم که این شخص با شخص آقای احمدی نژاد ارتباط داشته باشد ولی ایشان اعتراف زیادی کرده و ارتباطش هم با همان کسی که شما می‌شناسید.»

خورشیدی اضافه کرد: «باید مرز بندی کنیم و درباره آقای احمدی‌نژاد پیش از آقا قضاوت نکنیم.»

وی تاکید کرد: «کار این جریان به یکی دو سال نمی‌رسد چرا که نه از سوی مردم به آنها اقبال می‌شود، نه از سوی حاکمیت و نه از سوی نخبگان بنابراین بی خودی زور می‌زنند. کار آنها تمام است، افکارسنجی‌ها هم همین را می‌گویند.»

خورشیدی در پایان توضیح داد: «آن گونه که در اخبار و روایات آمده است و عقل سلیم می‌گوید زمان ظهور امام زمان را حتی خود امام هم نمی‌داند و می‌فرماید دعا کنید که ظهور نزدیک شود. بنابراین این ادعا، انحراف محض است.»

وی ادامه داد: «متاسفانه این آقایان ول کن این حرف‌ها نیستند و می‌خواهند دنبالش را بگیرند و یک مشکل اساسی درست کنند. خوشبختانه خدا کمک کرد تا قبل ایجاد مشکل، موضوع حل شد. من طی مصاحبه‌های دیگری، در این باره مفصل سخن خواهم گفت.»

به راستی عوامل اصلی رویارویی قشقایی ها و بویراحمدی ها با قوای دولتی محمدرضا شاه در ۱۳۲۲ که در چندین نوبت و سرانجام به نبرد سمیرم منجر گردید چه بود؟

از اوایل دهه ی۱۳۰۰شمسی همزمان با سیاست های تشکیل قشون متحدالشکل رضاشاهی و از بین بردن قدرت و نیروی رزمی ایلات و عشایر – که همواره به عنوان نیروی آماده و منسجم مانع تجاوز بیگانگان بودند – و تقویت قدرت حکومت مرکزی که دقیقاً برآمده از ذهن و نقشه ی انگلیسی ها بود، حل و فصل ماجرای عشایر را بیش از هر چیز دیگر در راه و روشی نظامی و قهرآمیز و خشونت بار جستجو می کردند.از طرفی، نارضایتی کل عشایر جنوب از وضعیت دوره ی ۲۰ ساله اختناق و سرکوب رضاشاهی و قلع و قمع رهبران ایل و بزرگان طوایف و اسکان های اجباری و بدون برنامه و همچنین ضبط و تصرف املاک و مراتع عشایر به اندازه ای عمیق و ریشه دار بود که بلافاصله پس از فروپاشی نظام رضاشاهی و خروج شاه از کشور و بازگشت رهبران تبعیدی به ایل، عشایر و ایلات جنوب یک باره شرایطی را فراهم دیدند که اولاً با زخم ها و دردهای مشترکی که داشتند، می بایست در کنار هم قرار گیرند و سپس با تکیه بر یکدیگر و غلبه بر اختلافات و رقابت های محلی که خواست دشمنان مشترک آنان نیز بود، جهت اعاده حضورشان در عرصه تحولات سیاسی کشور تلاشی را آغاز کنند.تلاش های اولیه عشایر و درخواست آنان از دولت مرکزی جهت رسیدگی به مظالم و فجایع نظام پیشین، همواره بی پاسخ ماند. سیاست های کینه توزانه بریتانیا – یکی از قدرت های اصلی جنگ دوم جهانی – در قبال قشقایی ها کاملاً آشکار بود؛ لذا آنان خواهان اتخاذ روش های خشن و نظامی بودند. بنابراین دولت ایران و به ویژه ارتش را تحت فشار قرار داده بودند که باید موضوع قشقایی ها حتماً از طریق نظامی و سرکوب شدید برای همیشه، حل شود. عواملی همچون پیروزی های اولیه ارتش آلمان در جبهه های متفقین که دشمن و غارتگران دیرینه ی کشورمان یعنی انگلیس و شوروی را به زانو درآورده و اینک در آستانه شکست، قرار گرفته بودند، در قلب بیشتر ایرانیان، امیدواری هایی ایجاد کرده بود. بی تردید تلاش و مقاومت عشایر جنوب بیش از آنکه چشم به این فتوحات داشته باشند به تلاش آنان برای جلوگیری از بازگشت سیاست های پیشین رضاشاهی در قبال عشایر مربوط می شد؛ یعنی بازگشت حکومت نظامی و قتل و غارت در ایل و اسکان اجباری ایلات کوچرو که برای ادامه حیات و معاش، مجبور و محکوم به جابجایی از ییلاق به قشلاق و برعکس بودند. ولی افسوس که اراده ای قاطع و چشمی حقیقت بین نبود که این واقعیات را ببیند و به انبوهی از مردم ایلیاتی حتی حق حیات قایل باشد چه رسد به حق مشارکت در عرصه ی تحولات سیاسی کشور همچون دیگر هموطنان! بنابراین با طرح انبوهی از افسانه های بی اساس همچون بازگشت دوران ملوک الطوایفی و خان و خان بازی و ترک تازی و . . . همچنین با وارونه و دگرگونه وانمود کردن کل ماجرا و فرار از حقیقت و پاک کردن صورت مسأله سعی نمودند کار را به جایی بکشند که نباید کشده می شد.کشوری مصیبت زده که از شمال و جنوب در اشغال شوروی و بریتانیاست (ایران را پل پیروزی نامیده بودند) شاهی جوان و بی تجربه – بریتانیای زخم خورده از قشقایی در اواخر جنگ اول جهانی- ارتشی بی بنیان و میان تهی که حتی توان مقاومت چند ساعته را در برابر اشغالگران نداشت و اینک به دنبال فرصتی بود که با ایجاد جنگ داخلی و برادرکشی، آبرو و اعتبار رفته را بازجوید و از طرفی، رفع عطشی باشد برای ژنرال های ارتش شاه . به قول مرحوم ناصرخان قشقایی که گفته بود: «ما مخصوصاً عقب نشینی کردیم و دستور دادم جنگ نکنند تا سپهبد شاه بختی فیروزآباد را فتح کند و رفع حرارتش بشود. بعد از مارشال های وردن و تانبرگ یک مارشال ایران هم فاتح فیروزآباد باشد». در مقابل عشایری از بند استبداد رضاشاهی رها شده که دردهای مشترک همه آنان را در کنار هم قرار داده و هم سنگر نموده. آری! کشور مصیبت زده اینک صحنه یک رویارویی گردیده که هیچ یک از طرفین اصلی و داخلی اش راضی به پیشامد آن نبودند. رهبران ایلات و عشایر جنوب همواره به پیگیری مسالمت آمیز خواسته های خود اصرار داشتند و بسیاری از دولت های وقت و بیشتر نظامیان بنا به دلایلی کاملاً آشکار از جمله ضعف نظامی ارتش و اعتقاد و ایمانی که به وطن پرستی و بیگانه ستیزی عشایر داشتند حاضر به جنگ با برادران خود نبودند. حتی بیش از یکسال در برابر فشار انگلیسی ها و عوامل داخلی آنان مقاومت کردند و در دقایق آخر، مجبورشدند که آتش جنگ را برافروزند. جنگی که عشایر را مجبور به دفاع کرد. دفاع از حیثیت و شرف و استقلال ایلی و تلاشی برای عدم بازگشت به شرایط سیاه نظام پیشین. و این در نامه ای که ناصرخان قشقایی به عبداله خان بویراحمدی و از متحدین قشقایی می نویسند کاملاً هویداست: «. . . تیمسار سپهبد شاه بختی رییس محترم سپاه جنوب تصمیم و مأموریت دارند ایلات جنوب را خلع سلاح و منکوب نمایند. مسلم است که از نظر اینجانب آگاهی دارید که چقدر سعی کردم که با قوای دولتی تصادف ورویارویی نشود. البته آقایان به این منظور توجهی نمی کنند. بنابراین اگر بخواهند تجاوزی نمایند همگی ناگزیریم دفاع کنیم. حقیقتاً آنان میل ندارند در این موقع حساس که کشور توسط اجنبی ها در اشغال است، وطن خود را نگاهداری کرده و با برادران ایلی خود روزگار را بگذرانند و آرزوی استقلال داشته باشند. اما از یک طرف خوشوقتم که برادرکشی از ناحیه خودمان آغاز نمی شود».