ایلگر

دومین جشنواره  اقوام ایران با همکاری ستاد دهه  فجر شهرستان لارستان توسط شرکت کوچ ایل قشقایی از تاریخ ۱۳ بهمن ماه به مناسبت دهه فجر و پیروزی انقلاب اسلامی ایران برگزار می گردد.در این جشنواره اقوام کرد، آذربایجان، خراسان به همراه گروه هنری ایل قشقایی برنامه های هنری،موسیقی و آداب و رسوم خود را به نمایش می گذارند.همچنین صنایع  دستی و سوغات استان های کشور در این مجموعه شرکت خواهند کرد.این جشنواره  به مدت ۱ ماه در استادیوم ورزشی شهید دانشیار به اجرا گذاشته خواهد شد.قابل ذکر  است اولین جشنواره اقوام به عنوان ییلاق ایل قشقایی در تهران  برگزار گردیده است.(نقل از سایت کوج قشقایی)

آهوی کوهی، سومین گونه آهوی ایرانه که در عربستان، عمان، فلسطین و جنوب لبنان پراکندگی داره و فقط یک جمعیت ازش در جزیره فارور در استان هرمزگان زندگی میکنه. درباره منشاء این جمعیت نظرات متفاوته اما احتمال داده میشه که آهوان جزیره فارور در گذشته از یکی از کشورهای عربی حاشیه خلیج‌ فارس به این جزیره منتقل شده؛ این گونه در ایران با نژاد دره شوری، تنها در جزیره فارور بزرگ دیده میشه و چون تنها در همین نقطه ایران وجود داره، در فهرست سرخ اتحادیه حفاظت از طبیعت، در رتبه CR ( در آستانه انقراض ) قرار میگیره. این گونه برای اولین بار توسط مهندس دره شوری کشف شد و بنابراین به افتخار ایشون، این آهوی کوهی به نژاد دره شوری شهرت پیدا کرد. رنگ بدن قهوه‌ ای خاکستری با یک ناحیه مشخص روشن و نوارهای تیره پهلویی هست که روی بینی در بیشتر موارد مشخصه. شاخ در هر دو جنس دیده میشه. شاخ نرها ظریف و چنگی شکل ولی نه به شکل شاخ آهوی ایرانی، بلکه شاخ‌ ها به ‌تدریج از هم دور میشه و فقط انتهای اونها به سمت داخل و جلو خم شده

منبع :

http://qashqaionline.mihanblog.com/post/179

تابناک- پدر داماد محمود احمدی نژاد و عضو ارشد ستاد انتخاباتی محمود احمدی‌نژاد در سال ۸۴، با تاکید بر منحرف بودن جریانی که این روزها از سوی دیگر اصولگرایان، جریان انحرافی نامیده می‌شود، گفت: «مطمئن باشید که این جریان یک جریان انحرافی است که با تدبیر حضرت آقا و بصیرت مردم و نخبگان، سرکوب شده و به نظر من کارشان تمام است و هر چه قدر هم که ظرف چند روز گذشته رنگ عوض کردند و مصاحبه‌هایی به طرفداری ظاهری از ولایت فقیه انجام دادند ثمر نداشته و آنها شناخته شده‌اند.»

احمد خورشیدی در گفت‌وگو با خبرنگار «فرارو» پیرامون ماهیت جریان موسوم به انحرافی اصولگریان گفت: «در هر مرحله‌ای از مراحل انقلاب بحث انحراف وجود داشته و تا آخر هم وجود خواهد بود.»

وی افزود: «همیشه انحراف از یک جریان حق به وجود می‌آید به این معنا که وقتی عده ای در درون یک جریانی نفوذ می‌کنند و می‌خواهند آن را به چپ و راست ببرند، می‌گویند که انحراف به وجود آمده است. این مساله در جریان اصولگرایی هم وجود داشته و دارد و خواهد داشت.»

این حامی سابق دولت با بیان اینکه در چند ماه گذشته علایم انحراف دیده شده، گفت: «مطمئن باشید که این جریان یک جریان انحرافی است که با تدبیر حضرت آقا و بصیرت مردم و نخبگان، سرکوب شده و به نظر من کارشان تمام است و هر چه قدر هم که ظرف چند روز گذشته رنگ عوض کردند و مصاحبه‌هایی به طرفداری ظاهری از ولایت فقیه انجام دادند ثمر نداشته و آنها شناخته شده‌اند.»

خورشیدی با تاکید بر اینکه کار این جریان تمام شده است، گفت: «هرچند که این جریان در آینده ممکن است دنبال مجلس، ریاست جمهوری و شوراها باشند ولی یقین بدانید که موفق نخواهند شد.»

این عضو ارشد ستاد انتخاباتی محمود احمدی‌نژاد در سال ۸۴، پا گذاشتن روی ولی فعلی و نوید دادن به ظهور امام زمان که زمان ظهورش را کسی نمی‌داند را از جمله عقاید جریان موسوم به انحرافی نامید و گفت: «اینها را همان آقایی که می‌گوید قرن بیست و یکم قرن ظهور است و برای ظهور امام زمان وقت تعیین می‌کند، می‌گوید. اینها بر خلاف روایات و احادیث مسلم است.»

وی با اشاره به بازداشت تعدادی از افرادی که گفته می‌شود از اعضای اصلی این جریان هستند، گفت: «این افراد مطالب زیادی را گفته‌اند. مدیر این جریان هم مشخص است که کیست. مطمئن باشید که با اینها برخورد خواهد شد چرا که عدم برخورد با اینها مساوی است با انحراف از انقلاب.»

پدر داماد محمود احمدی‌نژاد در این باره که گفته می‌شود شخصی به نام عباس غفاری که متهم به جن گیری است با برخی از نزدیکان رئیس جمهور در ارتباط بوده‌ است، گفت: «بعید می‌دانم که این شخص با شخص آقای احمدی نژاد ارتباط داشته باشد ولی ایشان اعتراف زیادی کرده و ارتباطش هم با همان کسی که شما می‌شناسید.»

خورشیدی اضافه کرد: «باید مرز بندی کنیم و درباره آقای احمدی‌نژاد پیش از آقا قضاوت نکنیم.»

وی تاکید کرد: «کار این جریان به یکی دو سال نمی‌رسد چرا که نه از سوی مردم به آنها اقبال می‌شود، نه از سوی حاکمیت و نه از سوی نخبگان بنابراین بی خودی زور می‌زنند. کار آنها تمام است، افکارسنجی‌ها هم همین را می‌گویند.»

خورشیدی در پایان توضیح داد: «آن گونه که در اخبار و روایات آمده است و عقل سلیم می‌گوید زمان ظهور امام زمان را حتی خود امام هم نمی‌داند و می‌فرماید دعا کنید که ظهور نزدیک شود. بنابراین این ادعا، انحراف محض است.»

وی ادامه داد: «متاسفانه این آقایان ول کن این حرف‌ها نیستند و می‌خواهند دنبالش را بگیرند و یک مشکل اساسی درست کنند. خوشبختانه خدا کمک کرد تا قبل ایجاد مشکل، موضوع حل شد. من طی مصاحبه‌های دیگری، در این باره مفصل سخن خواهم گفت.»

تیمور گردانی شاعر و طنز پرداز بزرگ قشقایی در سن ۶۶ سالگی در گذشت .درگذشت ایشان در حضور گروهی از فرهنگدوستان قشقایی ودر حین قرایت اشعار اتفاق افتاد.سبک اشعار گردانی و مضامین ان که اغلب طنز اجتماعی بود باعث جلب مردم به اشعار گردانی میشد .به گونه ایی که کمتر فرد قشقایی است که از اشعار او نخوانده یا از حفظ نباشند.به گونه ایی که میتوان از تیمور گردانی به عنوان یکی ازمهمترین عوامل ادامه حیات شعر وادبیات قشقایی نام برد .از ایشان کتابهای شیرم را حلالت نمیکنم,مدرسه پیرشوک, قره کیشی,فوجوق,یارپاق و صدها شعر منتشر نشده و پراکنده میباشد.
ایلگر این ضایعه دردناک را به قشقایی ها تسلیت میگوید.

« پژوهشی که شاید پایانی باشد بر انبوهی از پراکنده گویی های ماجرای عبرت آموز سمیرم»

به راستی عوامل اصلی رویارویی قشقایی ها و بویراحمدی ها با قوای دولتی محمدرضا شاه در ۱۳۲۲ که در چندین نوبت و سرانجام به نبرد سمیرم منجر گردید چه بود؟

از اوایل دهه ی۱۳۰۰شمسی همزمان با سیاست های تشکیل قشون متحدالشکل رضاشاهی و از بین بردن قدرت و نیروی رزمی ایلات و عشایر – که همواره به عنوان نیروی آماده و منسجم مانع تجاوز بیگانگان بودند – و تقویت قدرت حکومت مرکزی که دقیقاً برآمده از ذهن و نقشه ی انگلیسی ها بود، حل و فصل ماجرای عشایر را بیش از هر چیز دیگر در راه و روشی نظامی و قهرآمیز و خشونت بار جستجو می کردند.از طرفی، نارضایتی کل عشایر جنوب از وضعیت دوره ی ۲۰ ساله اختناق و سرکوب رضاشاهی و قلع و قمع رهبران ایل و بزرگان طوایف و اسکان های اجباری و بدون برنامه و همچنین ضبط و تصرف املاک و مراتع عشایر به اندازه ای عمیق و ریشه دار بود که بلافاصله پس از فروپاشی نظام رضاشاهی و خروج شاه از کشور و بازگشت رهبران تبعیدی به ایل، عشایر و ایلات جنوب یک باره شرایطی را فراهم دیدند که اولاً با زخم ها و دردهای مشترکی که داشتند، می بایست در کنار هم قرار گیرند و سپس با تکیه بر یکدیگر و غلبه بر اختلافات و رقابت های محلی که خواست دشمنان مشترک آنان نیز بود، جهت اعاده حضورشان در عرصه تحولات سیاسی کشور تلاشی را آغاز کنند.تلاش های اولیه عشایر و درخواست آنان از دولت مرکزی جهت رسیدگی به مظالم و فجایع نظام پیشین، همواره بی پاسخ ماند. سیاست های کینه توزانه بریتانیا – یکی از قدرت های اصلی جنگ دوم جهانی – در قبال قشقایی ها کاملاً آشکار بود؛ لذا آنان خواهان اتخاذ روش های خشن و نظامی بودند. بنابراین دولت ایران و به ویژه ارتش را تحت فشار قرار داده بودند که باید موضوع قشقایی ها حتماً از طریق نظامی و سرکوب شدید برای همیشه، حل شود. عواملی همچون پیروزی های اولیه ارتش آلمان در جبهه های متفقین که دشمن و غارتگران دیرینه ی کشورمان یعنی انگلیس و شوروی را به زانو درآورده و اینک در آستانه شکست، قرار گرفته بودند، در قلب بیشتر ایرانیان، امیدواری هایی ایجاد کرده بود. بی تردید تلاش و مقاومت عشایر جنوب بیش از آنکه چشم به این فتوحات داشته باشند به تلاش آنان برای جلوگیری از بازگشت سیاست های پیشین رضاشاهی در قبال عشایر مربوط می شد؛ یعنی بازگشت حکومت نظامی و قتل و غارت در ایل و اسکان اجباری ایلات کوچرو که برای ادامه حیات و معاش، مجبور و محکوم به جابجایی از ییلاق به قشلاق و برعکس بودند. ولی افسوس که اراده ای قاطع و چشمی حقیقت بین نبود که این واقعیات را ببیند و به انبوهی از مردم ایلیاتی حتی حق حیات قایل باشد چه رسد به حق مشارکت در عرصه ی تحولات سیاسی کشور همچون دیگر هموطنان! بنابراین با طرح انبوهی از افسانه های بی اساس همچون بازگشت دوران ملوک الطوایفی و خان و خان بازی و ترک تازی و . . . همچنین با وارونه و دگرگونه وانمود کردن کل ماجرا و فرار از حقیقت و پاک کردن صورت مسأله سعی نمودند کار را به جایی بکشند که نباید کشده می شد.کشوری مصیبت زده که از شمال و جنوب در اشغال شوروی و بریتانیاست (ایران را پل پیروزی نامیده بودند) شاهی جوان و بی تجربه – بریتانیای زخم خورده از قشقایی در اواخر جنگ اول جهانی- ارتشی بی بنیان و میان تهی که حتی توان مقاومت چند ساعته را در برابر اشغالگران نداشت و اینک به دنبال فرصتی بود که با ایجاد جنگ داخلی و برادرکشی، آبرو و اعتبار رفته را بازجوید و از طرفی، رفع عطشی باشد برای ژنرال های ارتش شاه . به قول مرحوم ناصرخان قشقایی که گفته بود: «ما مخصوصاً عقب نشینی کردیم و دستور دادم جنگ نکنند تا سپهبد شاه بختی فیروزآباد را فتح کند و رفع حرارتش بشود. بعد از مارشال های وردن و تانبرگ یک مارشال ایران هم فاتح فیروزآباد باشد». در مقابل عشایری از بند استبداد رضاشاهی رها شده که دردهای مشترک همه آنان را در کنار هم قرار داده و هم سنگر نموده. آری! کشور مصیبت زده اینک صحنه یک رویارویی گردیده که هیچ یک از طرفین اصلی و داخلی اش راضی به پیشامد آن نبودند. رهبران ایلات و عشایر جنوب همواره به پیگیری مسالمت آمیز خواسته های خود اصرار داشتند و بسیاری از دولت های وقت و بیشتر نظامیان بنا به دلایلی کاملاً آشکار از جمله ضعف نظامی ارتش و اعتقاد و ایمانی که به وطن پرستی و بیگانه ستیزی عشایر داشتند حاضر به جنگ با برادران خود نبودند. حتی بیش از یکسال در برابر فشار انگلیسی ها و عوامل داخلی آنان مقاومت کردند و در دقایق آخر، مجبورشدند که آتش جنگ را برافروزند. جنگی که عشایر را مجبور به دفاع کرد. دفاع از حیثیت و شرف و استقلال ایلی و تلاشی برای عدم بازگشت به شرایط سیاه نظام پیشین. و این در نامه ای که ناصرخان قشقایی به عبداله خان بویراحمدی و از متحدین قشقایی می نویسند کاملاً هویداست: «. . . تیمسار سپهبد شاه بختی رییس محترم سپاه جنوب تصمیم و مأموریت دارند ایلات جنوب را خلع سلاح و منکوب نمایند. مسلم است که از نظر اینجانب آگاهی دارید که چقدر سعی کردم که با قوای دولتی تصادف ورویارویی نشود. البته آقایان به این منظور توجهی نمی کنند. بنابراین اگر بخواهند تجاوزی نمایند همگی ناگزیریم دفاع کنیم. حقیقتاً آنان میل ندارند در این موقع حساس که کشور توسط اجنبی ها در اشغال است، وطن خود را نگاهداری کرده و با برادران ایلی خود روزگار را بگذرانند و آرزوی استقلال داشته باشند. اما از یک طرف خوشوقتم که برادرکشی از ناحیه خودمان آغاز نمی شود».

با هجوم نیروهای بریتانیا و اتحاد جماهیر شوروی در سوم شهریور۱۳۲۰ به ایران که به فروپاشی نظام رضاشاهی منجر گردید، مجموعه ای از کنش ها و تعارض های نهفته در بطن جامعه که تا پیش از این به دلیل حاکمیت استبدادی رضاشاهی مجال بروز نداشت، به نحوی ناگهانی و گسترده سرباز کرد.تلاش مجموعه ای از نیروهای ایلی و عشایری که پس از پشت سر گذاشتن یک دوره بیست ساله از سرکوب نظامی و تخته قاپوی اجباری و قتل و تبعید رهبران ایل، اینک درصدد بازسازی اقتدار پیشین خود برآمده اند، از جمله این تنش ها و تعارض ها بود. ریشه یابی واکنش قشقایی ها در جریان این تحولات که در ارتباط با پاره ای از صف آرایی های سیاسی وقت در دو عرصه خارجی و داخلی صورت خشونت بار نیز یافت، موضوع اصلی این بررسی است. (برگرفته از کتاب نبرد سمیرم نوشته کاوه بیات)

خبرگزاری میراث فرهنگی ـ گروه صنایع دستی ـ دولت شمارش معکوس را برای حذف یارانه ها آغاز کرده در حالیکه هیچگونه تمهیداتی برای متضرر نشدن صنایع دستی در نظر گرفته نشده است. طبق وعده‌ای که دولت مبنی بر بازگشت ۳۰ درصدی یارانه ها به بخش صنعت و خدمات اختصاص داده است عده‌ای معتقدند صنایع دستی به‌دلیل اینکه صنعتی پر انرژی محسوب نمی شود از دریافت ۳۰ درصد یارانه بازگشتی محروم خواهد شد. این درحالی ست که اگر چتر حمایت دولت بر سر صنایع دستی قرار نگیرد به اعتقاد صنعتگران و مدیران اتحادیه صنایع دستی مسیری رو به نابودی را پیش خواهد گرفت.

فیض الهی رئیس اتحادیه صنایع دستی استان اصفهان با بیان این مطلب به CHN گفت: با هدفمندسازی یارانه‌ها صنعتگران با گرانی مواد اولیه و افزایش مالیات مواجه خواهند شد و این امر به طور طبیعی افزایش قیمت را نیز در پی خواهد داشت.
وی افزود: با اینکه تعزیرات به مغازه دارهای صنایع دستی اعلام کرده که ۸ تا ۱۰% می توانند افزایش قیمت داشته باشند اما واقعیت اینست که برای صنعتگران ما که در حال حاضر هزینه های جانبی مثل سرمایه و مواد اولیه، دستمزد کارگر و …باید بپردازند به هیچ وجه مقرون به صرفه نیست. از سوی دیگر صنایع دستی جزء نیازهای اولیه مردم نیست که قیمتی را بابت آن بپردازند.

وی ادامه داد: صنایع دستی با حذف یارانه‌ها نیاز به حمایت جدی دولت در تهیه مواد اولیه و بازاریابی دارد. چنانچه اگر این امر محقق نشود بسیاری از کارگاه‌های صنایع دستی تغییر کاربری داده و به تبع آن برخی رشته های صنایع‌دستی منسوخ می‌شوند این درحالی است که در زمان صفویه که نقطه اوج صنایع دستی به شمار می‌رفت، در جنگ میان ایران و عثمانی بیشترین هزینه‌های جاری کشور در زمان جنگ را هنرمندان زری‌باف تقبل کردند.

فیض الهی با اشاره به رویکرد نه چندان کارشناسانه مسئولان نسبت به توریست و اینکه نباید به توریست به عنوان نیاز نگاه کرد یادآور شد: صنایع دستی با توریست رابطه مستقیم دارد و از آنجایی که توریست به کشور ما نمی آید دولت با نقشی حمایتگر می تواند امکانی فراهم کند تا صنعتگران با هزینه ی مناسب در کشور های دیگر نمایشگاه های صنایع دستی برپا کنند. البته این امر مستلزم فعال شدن پژوهشکده های صنایع دستی است تا با شناخت بازار هدف امکانات بازاریابی را فراهم کنند.

افزایش ۵۰ درصدی قیمت تمام شده صنایع دستی
همچنین سلیمان پور رئیس اتحادیه صنایع دستی زنجان با اعلام رشد ۵۰ درصدی قیمت پس از هدفمندسازی یارانه ها بر تولیدات صنایع دستی افزود: در برخی از کارگاه ها مثل کارگاه چاقو سازی مواد مصرفی و سوخت از اهمیت بالایی برخوردار است به طوری که کارگاه چاقوسازی حداقل ۶ هزار لیتر گازوئیل مصرف می کند که پس از هدفمند کردن یارانه ها به مراتب ارزش افزوده کار و قیمت تمام شده محصول بالا می رود. و از آنجایی که بین مواد اولیه و دستمزد دائما نوسان وجود دارد و در قیمت نهایی تاثیر دارد اگر قیمت اولیه بالا رود و دستمزد به صرفه نباشد یقینا صنعتگر از ادامه کار منصرف خواهد شد.

سلیمان پور با اشاره به اینکه دولت با استفاده از سیاستهای تشویقی و حمایتی در راستای هدفمند سازی یارانه ها این فرصت را ایجاد خواهد کرد تا کالاها رقابت پذیر شوند یادآور شد: با اجرایی شدن یارانه ها بسیاری از تولیداتی که در کارگاه های سنتی و فاقد استاندارد تولید می‌شود انرژی بر و زمانبر است و این امر به دو برابر شدن برق مصرفی و مالیات می انجامد که تنها با حمایت دولت و اندیشیده شدن یکسری تمهیدات مبنی بر توسعه صنایع دستی که با استاندارد سازی فضای محیطی و کارگاهی،تزریق تجهیزاتی که متناسب با انرژی های کم مصرف و ارائه تسهیلات ارزان قیمت توسط دولت به کارگاه ها و بهسازی آنها سبب خواهد شد قیمت تمام شده محصول با زمان قبل از هدفمند سازی یارانه ها تفاوتی نکند.

وی ادامه داد: اگر دولت پیش بینی های لازم را انجام ندهد و تمهیداتی اندیشیده نشود قیمت محصول بالا خواهد رفت به طوری که صنایع دستی ایران از دور رقابت با کالاهای خارجی بیرون خواهد رفت. درحال حاضر بسیاری از صنعتگران با فروش برندهای خود به دیگر کشور ها سعی در پایین آوردن هزنیه ها می کنند و ما امیدواریم با حمایت دولت صنعتگران قیمت ها را ثابت نگه داشته و برند خود را تثبیت کنند.

خبرگزاری میراث فرهنگی ـ گروه میراث فرهنگی ـ درحالی‌که سنت زیور‌آلات بومی و محلی ایران به دلیل بازارهای خارجی از جمله چین و همچنین علاقه عمومی به طرح‌های زیورآلات غربی و طرح‌های قدیمی روس، هر روز رونق خود را از دست می‌دهد، هنوز مسئولان متولی حفظ و توسعه صنایع دستی گام‌های موثری در نجات این صنعت کهن برنداشته‌اند. از سوی دیگر دست‌اندرکاران این صنعت معتقدند که تنها از طریق فرهنگ‌سازی نجات صنایع دستی زیورآلات سنتی امکان‌پذیر است.

به گزارش CHN قدمت استفاده از زیورآلات در ایران نامشخص است. حتی در گورهای ۵ هزار ساله شهرسوخته و جیرفت هم زیورآلات متعددی یافت شده است. اما این همه قدمت و این فرهنگ کهن ایرانی چنان گرفتار واردات اجناس خارجی شده که امروز به زور کمر راست می‌کند و توان مقابله با بازار جدید را دارد.

«حجت محمدولی»، استاد کار پیشکسوت زیورآلات سنتی با تاکید بر فرهنگ‌سازی گسترده در این رشته می‌گوید: «اگر می‌خواهیم در آینده نزدیک شاهد منسو خ شدن این هنر ـ صنعت نباشیم باید فرهنگ‌سازی جدی در این زمینه انجام دهیم چراکه دیگر مردم تمایلی به تولید کارهای محلی و بومی که با دست انجام می‌گیرد نشان نمی‌دهند. تنوع و پایین بودن قیمت محصولات خارجی باعث شده کیفیت و اصالت، جایگاهی در راس اولویت‌ها نداشته باشد.»

وی در ادامه گفت: «موانع و مشکلاتی از قبیل بیمه، زمانبر بودن مدت آموزش و نبود حمایت مسئولان از جمله مشکلات صنعتگران هنر زیورآلات است.»

محمدولی افزود: «اگر بستری فراهم شود تا مواد اولیه با هزینه کمتری برای تولید کننده تمام شود به طوری که متولیان و مسئولین امر با پرداخت وام و در اختیار گذاشتن امکانات با درصد کم برای صنعتگران و کارآموزان این فرصت را ایجاد کنند قطعا بخش عمده‌ای از مشکلات استاد کارها و کارآموزان حل می‌شود.»

زیورآلات سنتی و محلی رشته‌ای کاملا بومی و دست‌ساز است که هم اکنون بدون نیاز به استادکار و با استفاده از دستگاه‌های پیشرفته با طرح و الگوی غربی ساخته می‌شود. این درحالی است که بخش اعظم بازار را زیورآلات وارداتی که منطبق با طرح و الگوی ایرانی است تشکیل می‌دهد.

به واقع طرح‌های سنتی ایرانی‌ها پس از الگوبرداری توسط شرکت‌های انبوه‌سازی خارجی از جمله بازارهای چینی، دوباره تحویل بازارهای ایران داده می‌شود و در‌حالی که اصالت زیور‌آلات داخلی را که گاهی کار دست استادکاران کشور است از بین می‌برد، بازار آن‌ها را هم که متولی بازار این صنعت هستند خراب می‌کنند.

بسیاری از صنعتگران زیورآلات سنتی معتقداند اجرت بالا، قبضه شدن بازار داخلی توسط کشورهای خارجی، نبود حمایت از سوی مسئولان به طوری که هیچگونه فضا و امکاناتی برای آموزش به کارآموزان وجود ندارد، از دیگر مشکلات این صنعت است.

در حالی که۹۰ درصد زیور‌آلات سنتی توسط استاد کار انجام می‌شود این هنر- صنعت با الگوهای ایرانی تقاضای کمتری در بازار دارد.

«بهروز ابراهیمی»، صنعتگر ساخت زیورآلات سنتی در این رابطه می‌گوید: «الگوهایی که در ساخت زیورآلات بکار برده می‌شود کاملا براساس تقاضای بازار شکل می‌گیرد. درحال حاضر بدلیل رقابتی شدن بازار، ژورنال‌ها و مارک‌های غربی بویژه سبک کارهای قدیمی روس در بین مردم حرف اول را می زند.»

وی افزود: «تولیدات براساس نظارت و استانداردهای انجمن صنفی طلا و نقره ساخته می‌شود به طوری که اگر خطایی در عیار آن صورت گیرد با پیگرد قانونی مواجه خواهد شد. ولی در زمینه طرح و الگو، هرگونه الگویی که مشتری سفارش دهد ساخته می‌شود.»

ساخت و خرید زیورآلات سنتی از قدیم الایام جایگاه ویژه‌ای در میان مردم داشته است. بکار بردن انواع سنگ‌ها، مرصع و میناکاری و بیش از همه دست‌ساز بودن آن باعث می‌شده بخشی از گنجینه و سرمایه افراد به خصوص بانوان به زیورآلاتی اختصاص یابد که از عیار بالا، قدمت و اصالت برخوردار باشد.

همشهری آنلاین:
پرونده فرش عشایر فارس برای ثبت در فهرست میراث ناملموس به یونسکو ارسال شد.

به گزارش خبرگزاری مهر،معاون هنرهای سنتی و صنایع دستی میراث فرهنگی استان فارس در گفتگو با خبرنگار مهر در شیراز در این خصوص با اشاره به روندی که برای این موضوعات باید طی شود، گفت: در ابتدا مطالعاتی پیرامون سابقه، قدمت، تاثیر در زندگی اقتصادی مردم و… پیرامون یک اثر صورت می گیرد و برای این امر پرونده ای نیز تشکیل می شود سپس این پرونده به سازمان مرکز ارسال شده تا کارشناسان مرکز نیز در این خصوص بررسیها و مطالعات خود را انجام دهند و چنانچه مشخص شد یک اثر قابلیتهای ثبت دارد اقدامات لازم را برای آن انجام می دهند.

حبیب شهبازی اضافه کرد: برای فرش عشایر فارس چنین مراحلی طی شده و سابقه و قدمت آن نیز از سوی میراث فارس برای ثبت مورد بررسی قرار گرفته ضمن اینکه باید در نظر دشت که فرش فارس از سابقه و قدمت بسیار طولانی برخوردار بوده و قابلیتهای ثبت در فهرست میراث را در یونسکو دارد.

وی خاطرنشان کرد: فرش عشایر نیز به عنوان یکی از ضروریات زندگی عشایر مردم فارس همواره تولید می شده و وجود داشته به گونه ای که اگر برای این اثر قدمتی در نظر گرفته شود بازهم سابقه ای قدیمی تر از آن را نیز می توان برای فرش عشایر فرض کرد.

فرش فارس را به نوعی می‌توان مادر فرش ایران نام نهاد. وجود قالیچه سنگی حجاری شده بر درگاه غربی تالار صد ستون تخت‌جمشید که اولین بار توسط تیلیا باستان‌شناس ایتالیایی مورد توجه قرار گرفت و مشابهت آن با قالی پازیریک و مشابهت هر دو با نقوش تخت‌جمشید و در مجموع حجاریهای دوران هخامنشی، وجود فرشبافی و اعتلای آن را در فارس آن دوران محقق می‌سازد. مورخین یونانی همراه اسکندر مقدونی نیز از فرش ارغوانی رنگی یاد می کنند که در قبر کورش در پاسارگاد گسترده بوده‌اند.

آنچه مشخص است تاریخ مستند و تردیدناپذیر فرش فارس از سده دوم هجری آغاز می‌شود. به استناد آن می توان دریافت که دستبافتهای فارس در صدر اسلام و حداقل از قرن دوم هجری به آن درجه از اعتبار و شهرت رسیده بود که از اقلام عمده باج و خراج و مالیات باشد.

قرن هشتم هجری را میتوان روزگار عظمت فرشبافی فارس دانست. اعتلای فرشبافی فارس به آنجا رسیده بود که غازان‌ خان، بافت فرشهای کاخ خود در تبریز را به قالیبافان فارس سفارش داد.

در قرن نهم و دهم با آمدن طلایه ‌داران قشقایی به فارس، هنر فرشبافی این خطه رونقی تازه گرفت و این هنر بیش از پیش در مناطق ایل ‌نشین تمرکز یافت، این تمرکز که تا زمان حاضر کم و بیش ادامه یافته ویژگی اساسی فرشبافی فارس به شمار می رود

تا نود سال دیگر ، سه هزار و پانصد زبان زنده دنیا نابود خواهد شد و به جمع زبانهای مرده دنیا خواهد پیوست.

به گزارش واحد مرکزی خبر به نقل از شبکه تلویزیونی الجزیره، سازمان علمی و فرهنگی و آموزشی سازمان ملل متحد موسوم به یونسکو اعلام کرده است که درحال حاضر مردمان جهان با حدود هفت هزار زبان تکلم می کنند .

براساس برآوردهای یونسکو احتمالا تا پایان قرن جاری نیمی از این زبانها از بین خواهد رفت. یک سوم زبانهای زنده در کشورهای افریقایی منطقه زیرصحرا رواج دارد اما این زبانها به سرعت در حال نابودی است. تلاش دولتها برای ایجاد زبانهای رسمی ، سبب نابودی زبان قومیتها شده است. جهانی سازی و استفاده از رسانه های الکترونیکی نیز سبب کاهش نیاز به متنوع شدن زبانها شده است. برخی از زبانها در طول تاریخ مرده اند و تلاشهایی نیز برای احیا کردن انها صورت پذیرفته است. نبود امکانات برای اموزش این زبانها سبب می شود انها به سمت نابودی بروند.

یکی از علل اصلی مرگ زبانها ان است که گویشوران این زبانها احساس می کنند تکلم به زبان مخصوص به خودشان سبب محرومیت انها از فرصتهایی می شود که برای گویشوران زبان اکثریت جامعه هستند. یکی دیگر از علل مرگ این زبانها ان است که نوعی عقده حقارت در گویشوران این زبانها ایجاد شده است که مانع از تکلم انها به زبان خودشان می شود. این وضعیت سبب نوعی خودکشی زبانی می شود.

این روند مضر است اما در سراسر جهان در حال اتفاق افتادن است. باید با این روند مقابله شود. مسائل اقتصادی در این زمینه دخیل هستند. به رسمیت شناخته نشدن این زبانها در مدارس و مراکز آموزشی نیز به نابود شدن این زبانها کمک می کند. گویشوران این زبانها می بینند که در چنین شرایطی، زبانشان هیچ کاربردی ندارد و فقط سبب محرومیت های اجتماعی آن ها می شود. فقط در صورتی می توان این زبانها را حفظ کرد که از مقطع ابتدایی برای استفاده از این زبانها و آموزش دادن انها تلاشهایی صورت پذیرد. باید کودکانی که به این زبانها تکلم می کنند تشویق شوند به این زبانها سخن بگویند. باید از ترویج این زبانها حمایت شود